Vorige week zondag, eerste zon in februari.
Vanuit bed
uitzicht op zolderraam. Zon aarzelend en onwennig haar dag zien starten. Laat
zich eerst nog regelmatig aftroeven door de laatste speelse wolkjes. Ze is nog
een beetje lui en daardoor toegeeflijk. Laat ze nog maar even spelen. Het
laatste zuchtje wind brengt de wolkjes terug naar huis. Ze mag aan het werk,
haar taak overnemen van de kilte en frisheid van de nacht. Wie o wie laat zich
verrassen door haar eerste stralen? Voorzichtig klopt ze aan via de kiertjes in
ramen en deuren, via de niet goed gesloten gordijnen.
Opstaan eerst.
Vanuit mijn
bed aanschouw ik haar inzet. Ik besluit haar nog even te laten vechten. Is zij sterker? Of geef ik toe? Ik sta op en neem plaats op een plek in mijn kamer waar
zij afspraken maakt met de schaduw. Ik sta precies op een scheidslijn.
Onpartijdige ik….. Hoewel? Ik weet dat uiteindelijk zij zegeviert, zij zal
winnen van de schaduw. Erop uit
dan. Dagje naar het strand. En naar museum Beelden aan Zee in Scheveningen.
Expositie Bertozzi & Casoni
Het Italiaanse kunstenaarsduo Bertozzi & Casoni (Giampaolo Bertozzi, Bologna 1957 en Stefano Dal Monte Casoni, Ravenna 1961), combineert maatschappijkritische en filosofische thema's met zeer aansprekende figuratieve beelden. De techniek die ze eind jaren negentig ontwikkelden maakt het mogelijk om keramiek werk van zeer groot formaat te realiseren. De kollosale maar ook kwetsbare beelden zijn overweldigend en zetten aan tot nadenken over leven en dood, natuur en cultuur, arts en craft.
Inderdaad. Want dan zie ik hen. Eén traditionele Maria met een hand- en de tweede skelet madonna met elektrische grasmaaier. De absurditeit. Wat meest triggert is het kind. De baby. Kruipend op een grond. Bloemen afgemaaid als gras voor de voeten van het kind. Ik word overspoeld door flarden. Weg leven. Maar toch niet. Bloemen in skelet. Leven gaat door. In mijn hoofd, in mijn hart. Geloof? Wat nou geloof? In mezelf. Mijn geweten. In de mensen die ik vertrouw. Dat is het. Is dat het? Waar is hij dan? Mijn kind. Nu?
Confrontatie.
Soms zo onverwacht. Opnieuw kijken. Juiste context.
En dan
herinner ik mij de droom. De droom waarin ik
afscheid nam van mijn overleden kind. Vijftien jaar geleden inmiddels. Bijna zestien. Na zijn overlijden zocht ik jaren. Overal. Wankelend
tussen hoop-geloof-liefde-pijn-wanhoop panisch alles krampachtig aantrekkend en zoekend naar
‘iets’ van hem. In een droom, jaren later, krijg ik uit het niets bezoek van een persoon die
mij vertelt dat hij mijn kind weer thuisbrengt. Ik ben verbaasd van de
kalmte die zich vervolgens van mij meester maakt. Ik voel zo
enorm veel warmte en liefde voor mijn kind. Zoveel verrijking. Zoveel
wederzijds ook. Ik besef in mijn droom dat gemis plaats heeft gemaakt voor
berusting. Dat antwoorden niet gegeven kunnen en hoeven worden. Dat het lot soms ook een noodlot is. Ik ontwijk de willekeurige persoon en richt het woord
vervolgens direct tot mijn zoon. Ik vertel hem dat hij niet thuis hoeft te
komen. Ik wil dat hij gaat. Ik gun hem zijn rust. Ik gun mijzelf ook rust. Hij
en ik moeten verder. Ik hier. Hij ergens.
Hij
hoeft mij niet meer te bezoeken. Door te laten gaan, is hij constant thuis.
Namelijk in mijn hart. Vechten? En
gevechten? Wie niet?
Wakker
Ik
overpeins waar ik sta. Zon wint… omarmt ook mij met warmte. Staat de opkomende
spanning niet toe. Ik geef me over en besluit om de zon vandaag mee te nemen.
Scheveningen.
Visje eten. Biertje drinken. Contrast. Genieten. Ook dat is het leven. Dat is
leven.
Voor meer over de expositie, bekijk de site van museum Beelden aan Zee
De expositie is te zien tot 19 mei 2013 http://www.beeldenaanzee.nl/
