Doe Maar; hot or not?!

Mijn zus belt. Doe Maar gaat optreden. Er is sprake van een grootse reünieshow van de legendarische band tijdens de 7^e editie van Symphonica in Rosso in het Gelredoom in Arnhem. Samen met het 40-koppig symfonische orkest van Guido’s Orchestra spelen ze hun grootste hits. Ik hou niet van groots. Ik ben van klein en intiem. Ik kan niet zo goed tegen massaliteit en al helemaal niet tegen één die samen gaat met opzwepende hysterie. Mijn zus onderbreekt mijn stortvloed ‘maarren’ en vraagt of ik mee wil naar de try-out in Het Burgerweeshuis in Deventer. Dubbele nostalgie dus. In dat geval. Ik zeg geen nee.

Joost Belifante

In de uitverkochte zaal van het Burgerweeshuis passen maar 400 veteranen net als ik. Voordat de ‘oldies’ rollator-vrij het podium betreden, heerst een uitgelaten stemming onder het publiek. Alom herkenbaarheid. Avondje los, avondje terug in de tijd…. Ernst, Henny, Jan en René betreden het podium en ik word getroffen door de geuren en kleuren van 32 jaar geleden. Ik voel me heel even weer 13. Heel even maar. Ik sta 5 meter van het podium, dus op korte afstand van de zestigers, die zo nodig nog moeten. Het beeld confronteert met mijn ‘ouderdom’, met ‘dat was vroeger’. Op ‘Hé, er is geen bal op de tv!’ laat ik deze constatering varen en geef ik me over. Als vanzelf ben ik terug in de tijd.

Vanavond is weer even vroeger. Ik mag. Ik zie niet dat Henny grijs is en Ernst bijna kaal. Ik ben even weer 13 en ga los. En zing! En dans! Op ‘Sinds 1 dag of 2, De Bom, Belle Hélène en Is dit alles’! Dein mee op nummers als Nederwiet, met een fantastische hoofdrol voor Joost Belifante, de bebaarde violist, trombonist, neusfluitist en gitarist die het nummer schreef. Ik ruik de wiet en iedereen word high…. zo high als een Vlaamse pagegaaaaaai!

Anderhalf uur spelen en drie toegiften later betreed ik weer het 'hier'. De zaallichten schieten aan en confronteren nog eens... uitgelopen mascara ziet er anders uit dan 32 jaar geleden. Hoor de regelmatig uitgesproken woorden van mijn dochter: ‘mam doe eens ff normaal!’ en terwijl ik naar mijn buurvrouw mét te krappe spijkerjasje vol roze en groene Skunkbuttons kijk, krijg ik acuut de slappe lach. Het is al gebeurd dochterlief! Gedroeg me zoals jij nu bij One Direction. Als een overdreven puber. En ik niet alleen. Avondje van en voor oudere jongeren. Ernst en Henny zijn weer weg. En niet te vergeten Jan en René. Ik stond heel dichtbij ze. Kon ze bijna aanraken. 

Niet massaal. Geen hysterie. Wel een intieme ontmoeting met mijn jeugd. Ontmoeting met wie ik was en wilde zijn. Wel een beetje raar...32 jaar. Liever dan lief, weer even verliefd. Doe Maar was goed. Doe Maar deed niet zomaar.

Beeldend kunstenaar Paul de Reus; shocking?

Om in mijn eerste bericht maar direct een kwinkslag naar de titel van mijn blog te maken, bezocht ik dit weekend een expositie van Paul de Reus in het Stedelijk Museum Kampen. Ik werd getriggerd door een artikel in De Stentor waarin de journaliste het werk van De Reus beschrijft als ‘speelse beelden, die naarmate je langer kijkt, pijnlijk beladen worden’. 

‘Is dit zo?’, vraag ik me af …

Het Stedelijk Museum Kampen is gevestigd in het oude stadhuis in het centrum van Kampen. Het oorspronkelijke Oude Raadhuis dateert uit ca. 1350. Directeur Stan Petrusa kiest naast de permanente historische tentoonstelling (water, geloof, rechtspraak en het huis van oranje) voor moderne kunst op de begane grond. Met zijn keuze voor Paul de Reus wil hij de bezoeker prikkelen.

Bij binnenkomst word ik direct geconfronteerd met een beeld van een vader die zijn dochter op de schouders heeft. Ik zie geen gezicht van de man. Hij heeft zijn hoofd verstopt onder de jurk van het meisje. Ogenschijnlijk heel lieflijk, maar wanneer ik letterlijk en figuurlijk stilsta voor en bij het beeld, bekruipt me toch een licht gevoel van boosheid en irritatie. Wat heeft die man onder die jurk te zoeken?! Zo ook het beeld van een grote vrouw in het midden van de ruimte met haar handpalm omhoog. ‘De Gift’ heet het object. Toch kijkt ze niet echt blij met het sperma dat op haar hand ligt. Eerder verbaasd, geschrokken…

Ik ben onder de indruk van de personages die afgebeeld worden en op de tekeningen staan. Zij laten een steelse blik in 'hun leven' toe.  Ze spelen een spel, met zichzelf, maar ook met ons bewustzijn. Ze schijnen zich te willen verbergen. Wegstoppen voor de soms harde realiteit. Ik ben onder de indruk maar nog niet echt geraakt. Ik begrijp de bedoeling van het spel dat aanzet tot nadenken. Ik wil meedoen, maar ik kan het niet, omdat het geen kwesties zijn die mij persoonlijk raken, totdat… ik me niet meer kan verstoppen, omdat ik haar op de grond zie liggen. Dood. En het kind leeft. Titel of geen titel. Dit is mijn verhaal. Ik viel en stond na al die jaren weer op. Mijn kind viel ook, maar bleef liggen… De vrouw in het object van De Reus lijkt wat mij betreft niet iets te willen verbergen, maar juist haar verhaal, vrij voor interpretatie, aan mij te willen vertellen. Te delen. 

Vervolgens beland ik bij een volgende fase in mijn leven. Ik kijk naar een bed waarin een echtpaar gescheiden door een glazen wand, dus ogenschijnlijk, naast elkaar ligt. Voorbijgegane jaren vliegen fragmentarisch rakelings vanuit mijn hoofd en hart tussen de beelden en muren van de ruimtes waarin Paul de Reus exposeert. Ja dus, hij komt binnen. Hij presteert het om ook mij te raken met zijn beelden die naarmate je langer kijkt, pijnlijk beladen worden. Toch weet ik ook hier weer een positieve draai aan te geven.

Voordat ik de ruimte verlaat, draai ik me nog eens om en kijk rond. Opeens ben ik me bewust van alle ‘ogen’ die op me gericht zijn. Niet geschokt, eerder getroffen door het feit dat een kunstenaar daar toe in staat is, laat ik het effect langzaam tot me doordringen. Het is niet alleen pijn. Wat mij betreft is deze ruimte gevuld met leven. Het leven van mensen zoals jij en ik.

Voor meer informatie over Paul de Reus: http://mistermotley.nl/Archief/Nummers/2/Art/paul-de-reus/

Voor meer informatie over Stedelijk Museum Kampen: http://www.stedelijkmuseumkampen.nl/cms/